De bloeiperiode van de tweede Weense school licht alweer bijna een eeuw achter ons, maar de muziek die er uit voortkwam blijft onverminderd uneasy listening. Een superintense klankwereld waarin iedere seconde telt en waarin referentiepunten als melodie en ritme amper herkenbaar zijn. Muziek om de tanden in te zetten. Popmuziek van vorig jaar is ouderwets, maar dit blijft nog altijd modern heten.

Soms val je als hifi-recensent met je neus in de boter. Als je als een van de eersten de gelegenheid krijgt om een nieuw apparaat aan de tand te voelen bijvoorbeeld. En als het dan ook nog eens zo`n ding is waar heel de wereld met smart op zit te wachten is het natuurlijk helemaal gaaf. Dat voorrecht overkwam me met de Arcam rDAC.

Knappe jonge mensen die weinig anders omhanden hebben dan wat aanrommelen op het relationele vlak zijn sterk vertegenwoordigd in de hedendaagse arthouse cinema. Hier is weer zo’n stel, uit Argentinië dit keer. Bruno wordt gedumpt door zijn vriendin Laura, die nu iets heeft met Pablo. Bruno doet er alles aan haar terug te winnen. Als dat niet lukt in het rechtstreekse contact wordt het tijd voor plan B.

De beroemde gitaarwerken van Isaac Albéniz (1860-1909) zijn transcripties van pianopartituren, want de Catalaanse componist heeft nooit iets geschreven voor het instrument dat zo met het Iberische schiereiland geassocieerd wordt. Wulfin Lieske en Fabian Spindler brengen de begintijd van de revival van de Spaanse gitaar tot leven op authentieke instrumenten van rond 1850.  

Déjà vu. Die term beschrijft nog het best wat ik voel nu ik om mij heen in toenemende mate zie hoe muziekliefhebbers hun CD spelers inruilen voor streaming audio apparatuur. Enkele tientallen jaren geleden verdwenen LP’s naar de zolder of de rommelmarkt en nu lijkt de CD eenzelfde lot beschoren.