London Calling geldt alweer enige jaren als dé muzikale barometer voor aanstormend talent. Zo werden tien jaar geleden bands als Placebo, Blur en Supergrass hier zindelijk gemaakt en wisten The Darkness en Franz Ferdinand vorig jaar ook het vaste land te overtuigen.

Welke band kunnen we na afgelopen zaterdag links van de Noordzee laten liggen en welke juist niet?

We schrijven 23 januari 2004 20.30 uur en in het licht van de spots verschijnt de Noorse zangeres die met dit concert haar tot 1 februari durende Duitse tournee opent. Een lange slanke verschijning die op de een of andere manier jonger oogt dan op de foto’s die het booklet van een CD of het artwork van een LP sieren. Ik realiseer me dat ze op die foto’s meestal wegkijkt van de camera waardoor slechts een deel van haar gelaat zichtbaar is. Voor het eerst kan ik haar recht in de glanzende ogen kijken en de volledige glimlach zien. Hoge laarzen, rokje boven de knie en opvallend vormgegeven sieraden in combinatie met haar slanke postuur doen haar jonger lijken dan ik op grond van haar kalenderleeftijd zou verwachten. Achter haar op het podium haar twee begeleiders. Vanuit de zaal gezien zit links toetsenist Bengt Egil Hanssen en rechts percussionist Helge Norbakken.

Een placebo (van het Latijn: ‘ik zal behagen’) is een onwerkzaam geneesmiddel. Dit blijkt onjuist. De stevige, melancholieke en heerlijk zeurderige gitaarrock van de ‘band’ Placebo vormt wel degelijk enige houvast voor een chronische muziekpatiënt. En ik kan het weten. Ik was namelijk aanwezig bij hun optreden in de Heineken Music Hall.

Een verslag van het Placebo optreden in de Heineken Music Hall op dinsdag 7 oktober 2003.