Alweer een soort van primeur. De gloednieuwe M1 DAC van Musical Fidelity staat sinds eind vorige week op de redactie te spelen, en de eerste indrukken zijn erg goed.



Losse D/A converters zijn, na een lange periode van desinteresse bij het hifi-publiek, opeens weer een hot item. De reden daarvoor moet gezocht worden in de opkomst van Streaming Audio. Er gebeurt op dit moment ontzettend veel op dat vlak, en er zijn twee duidelijke en belangrijke stromingen aan te wijzen: de kostbare high-end voor audiofielen die echt geen nuance willen missen, en een zeer betaalbare klasse die van grote betekenis is voor de emancipatie van wat wij Het Nieuwe Luisteren noemen.

Uit eigen ervaring weten we inmiddels dat met een budget-setup voor Streaming Audio al verbluffende muzikale resultaten te bereiken zijn, en het op de markt verschijnen van de Musical Fidelity M1 zal daar zeker een positieve bijdrage aan leveren.

Zoals gezegd zijn de eerste indrukken bijzonder goed. De M1 geeft geen geluid, nee: hij musiceert. Musical Fidelity heeft een duidelijke signature-sound, een merk-eigen klank die over de hele lijn hetzelfde karakter heeft: warm en krachtig, en tegelijkertijd zeer subtiel en muzikaal. Die klank is ook in de M1 terug te vinden.

Binnenkort een wat uitgebreidere productbespreking van de M1 op HiFi.nl, wij gaan nog even fijn luisteren...

Vorige week kon je op HiFi.nl lezen dat de Wadia 151 PowerDAC mini er aan zat te komen. Sinds deze week is de Wadia DAC daadwerkelijk leverbaar. Uiteraard hebben we bij HiFi.nl al een exemplaar op de redactie staan.



Nu waren we al langer in het bezit van de Wadia 170iTransport dus de PowerDAC kon direct beluisterd worden. Mijn eigen iPhone vond al snel een plekje in de combinatie en na wat zoekwerk – mijn iPhone staat bomvol met inferieure mp3's voor mijn dagelijkse fietstochtje naar de redactie. Het blijft kiezen tussen kwaliteit en kwantiteit – vond ik toch een paar albums die ik in WAV had geript, waaronder Yola van Eleanor McEvoy en Sometimes I Wish We Were an Eagle van Bill Callahan. Luisterend naar de PowerDAC in combinatie met het Wadia transport valt op dat de PowerDAC zeer kritisch is ten opzichte van de kwaliteit van de bestanden. Lage resolutie mp3's vallen genadeloos door de mand, hoge resolutie mp3's en WAV bestanden vanuit de iPhone klinken bijzonder goed.



Maar...pas als je de Wadia PowerDAC mini aansluit op de digitale uitgang van een goed loopwerk (in dit geval een Sony CDP-XA50ES  met Tentlabs modificatie) komen de ware kwaliteiten naar boven. Plaatsing van instrumenten, hoogte van stemmen, verfijning in het hoog en controle in het laag, het valt allemaal op z'n plek. Blijkt dat de iPhone - ondanks het rechtstreeks aftappen van het digitale signaal -  toch een beperkende factor is en blijft.

Wel heb ik nog de kanttekening – al zal deze situatie zich zelden voor doen – dat de PowerDAC met zijn 2 x 50 watt het beste aan niet al te lastige luidsprekers gekoppeld kan worden. Met de residentiële, en notoir lastige,  Dynaudio Contour S3.4 (4 ohm/86dB) loop je tegen de beperkingen van de versterking aan. De eveneens op de redactie aanwezige KEF XQ40 (8 ohm/90dB) vormden daarentegen een geweldige combi.

Binnenkort kun je een volledige recensie van de Wadia 151 PowerDAC mini lezen op HiFi.nl

Een paar jaar geleden mocht ik samen met enkele andere leden van Nederlands audiopers de fabrieken van Dynaudio in Denemarken bezoeken. In het Deense stadje Vejle staat een fabriek waar de kasten voor Dynaudio luidsprekers nog grotendeels handmatig worden gefabriceerd. Even verderop, zo'n 50 kilometer noordelijker, ligt Skanderborg. Daar staat de Dynaudio fabriek waar de fabricage van luidsprekerunits en de assemblage van de luidsprekers plaats vindt. Ook is in Skanderborg het hoofdkantoor van de Deense luidsprekerfabrikant gevestigd. Voor een uitgebreid verslag van het fabrieksbezoek verwijs ik graag naar het artikel Fabrieksbezoek Dynaudio: Relive Music

Zo'n tien jaar geleden mocht ik me de trotse eigenaar noemen van een paartje Dynaudio Contour 1.3 MkII luidsprekers. Enorm veel plezier heb ik aan deze luidsprekers mogen beleven. Maar zoals dat gaat in de hifi...luidsprekers komen en gaan.
Nu staat er op de redactie van HiFi.nl weer een paartje Contour's. Deze keer ietwat groter, want met een hoogte van ruim 1,20 meter kunnen we ze met de beste wil ter wereld niet klein noemen. Maar door hun fraaie vormgeving, slanke postuur en perfecte afwerking zijn ze visueel zeker niet enorm. Elegant is eerder de juiste beschrijving.



Een kast die is afgewerkt met echt (tussen beide luidsprekers gematcht) houtfineer, een in een soort nextel grijs gespoten metalen baffle, een solide voet die naar achter toe schuin afloopt, echte WBT luidsprekerklemmen (geen bi-wire) en de beroemde Dynaudio units (de nieuwe Esotec tweeter) geven tezamen een luxe uitstraling aan de luidspreker. Dat was met mijn oude Contours wel anders. Dat waren – overigens ook zeer fraai afgewerkte – vierkante kastjes.



Maar goed, de Dynaudio's moeten volgens de importeur lang inspelen voordat ze hun ware krachten tentoonspreiden, dus voor een luisterimpressie moeten jullie nog even geduld hebben.

De afgelopen weken werden steeds meer luidsprekers de redactie binnen gedragen, bijzondere luidsprekers (Onkyo D-TK10), opvallend onopvallende luidsprekers met bijzondere prestaties (Totem Model-1 Signature) en moderne klassiekers (Bowers & Wilkins 804D). Wie B&W roept, roept vaak ook KEF. Door velen worden beide - van oorsprong - Britse merken als elkaars grootste rivalen gezien. Sinds gisteren staat er dus ook een paartje XQ40 luidsprekers van KEF in onze redactieruimte.

Inclusief de fraaie voetjes steekt de XQ40 ruim een meter de lucht in, maar mede dankzij de hoogglans zwarte afwerking en de lichtelijk gebogen zijwanden oogt de luidspreker slank. De afwerkingsgraad van de luidsprekers is trouwens bijzonder hoog. Zo zijn de grilles voorzien van magneetjes die in een kleine uitsparing in de baffle van de behuizing vallen. Zo zitten de grilles altijd op de juiste plaats en is kans op afbreken van de altijd kwetsbare plastic plugjes op inventieve manier omzeild.



Natuurlijk maakt de XQ40 gebruik van de nieuwste generatie van de beroemde KEF Uni-Q mid/hoog unit. Bij Uni-Q units is de tweeter in het hart – om precies te zijn in de spreekspoel – van de middentoner gemonteerd, waardoor een puntbron ontstaat. De in de XQ40 gemonteerde 19mm aluminium tweeter is voorzien van een soort 'propeller' – door KEF omschreven als een tangerine waveguide – en de middenunit zelf lijkt gemaakt uit een soort kunststof met alu-uitstraling.



De KEF website biedt hierover geen uitsluitsel. Voor de laagweergave maakt deze basreflex luidspreker - met twee poorten aan de voorzijde – gebruik van twee 165mm papieren units. Aan de achterzijde zijn nog een paar nette luidsprekerklemmen te vinden die helaas uitsluitend blank draad of banaanpluggen accepteren. Onze spades zijn dus helaas niet bruikbaar waardoor de Crystal Cable luidsprekerkabel vervangen moet worden door de Chord Carnival Silver Screen kabels.

Het paartje staat nu in te spelen op onze NAD M2 referentie versterker en de eerste indrukken zijn veelbelovend. De volledige recensie lees je binnenkort op HiFi.nl

Het is een bekend fenomeen op hifi-shows en in hifi-winkels: bezoekers die met de knokkels een paar tikken op een luidsprekerkast geven. Om vervolgens hun oordeel over de luidspreker vaak meteen te vellen als de kast naar hun mening te hol klinkt. Klopgeesten worden ze wel eens spottend genoemd.

Het oordeel over de Onkyo D-TK10 luidsprekers, die deze week binnen werden gedragen op de HiFi.nl redactie, zou vernietigend zijn. Ze klinken namelijk zo hol als een leeg sigarenkistje. De D-TK10 luidsprekers zijn echter geen standaard luidsprekers, het zijn muziekinstrumenten. Letterlijk zelfs.



Gitaarspelers kennen ongetwijfeld de uitstekende reputatie van de Japanse gitaarbouwer Takamine. Bruce Springsteen, Glenn Frey (The Eagles), John Scofield, Nils Lofgren...ze spelen allemaal op Takamine gitaren. Reden voor Onkyo om samen met Takamine een luidspreker te ontwerpen: de D-TK10.

De D-TK10 is een tweeweg basreflex die volledig met de hand wordt gemaakt. Hierdoor worden er slechts 50 stuks per maand geproduceerd. De behuizing van deze luidspreker is eigenlijk helemaal geen kast, vertoont eerder gelijkenis met de klankkast van een gitaar en is gemaakt van een houtlaminaat waarin onder meer mahonie is verwerkt. De baffle loopt met een fraaie ronding door naar de achterzijde, en eindigt....eigenlijk nergens. De zijwanden zijn daar – zonder zichtbare naden – tegenaan gemonteerd. Door het aanbrengen van interne verstevigingen op de juiste plaatsen kan het geluid getuned worden door de specialisten van Takamine.

Ook de gebruikte units zijn bijzonder: een ring-radiator tweeter die doorloopt tot 100kHz en een klein woofertje met een geweven polyethylene naphthalate deklaag die zelfs de dustcap bedekt. 

Een speakertje met een verhaal derhalve. Maar, zullen jullie nu ongetwijfeld denken, hoe klinkt dat dan? Ten eerste moet gezegd worden dat de D-TK10's niet luid kunnen spelen en een erg laag rendement hebben van 80dB. Ook de maximale geluidsdruk is beperkt. Niet de gemakkelijkste luidsprekers dus.

Maar de D-TK10 heeft ook een ongekend verfijnd geluid, delicaat en gedetailleerd. John Martyn fluistert de woorden van het prachtige kleine nummer Small Hours (van het al even prachtige album One World) in je oor. Alsof de woorden alleen voor jou bedoeld zijn. Iedere nuance in zijn stem is duidelijk hoorbaar.

De Takamine's zijn bijzondere luidsprekers, niet alleen door hun onalledaagse opbouw, maar vooral ook door hun bijzondere klankmatige prestaties. Zelden werden we zo betrokken bij de muziek. Maar de Onkyo's zijn zeker geen allemansvrienden. Op het vlak van macrodynamiek laten ze toch wat steekjes vallen. Liefhebbers van stevige muziek kunnen dus beter ergens anders gaan zoeken naar de ideale luidspreker. Maar voor liefhebbers van kamermuziek, singer-songwriters en sferische jazz zou de D-TK10 wel eens een openbaring  kunnen zijn.

Oh ja, het setje wordt na overmaking van 3000 euro door de dealer bij u thuis afgeleverd.