In mijn ACR winkel kreeg ik uit alle windstreken geïnteresseerden. Ik verkocht namelijk luidsprekers met de beroemde Fostex magnetostaten voor midden en hoog. Zo kwamen er ook eens twee mannen uit het hoge noorden hun oor te luisteren leggen aan de RP200, een luidspreker die bezet was met deze legendarische units. De kracht van deze units was een ongekleurd en buitengewoon natuurgetrouw en detailrijk midden en hoog weer te geven. Van dit type RP200 luidspreker heb ik bergen verkocht omdat ze een waanzinnige prijs kwaliteit verhouding hadden.



Deze heren gingen, vanzelfsprekend met een kopje koffie op schoot, op de bank naar mijn fraaie RP200 luisteren. Ze hadden eigen cd´s meegenomen en ook de boterhammetjes hadden ze niet vergeten. Deze kwamen uit de herkenbaar ritselende zakjes. Door mij werd er vol overgave gedemonstreerd en verteld wat zo de voordelen van het systeem waren. De discussie ging ook al snel over kastdikte en gebruikte filtercomponenten. En laten we de demping niet vergeten en het vergulde aansluitdoosje en waarom hij dan niet ge-biwired was enzovoort. De cd's die de beide heren bij zich hadden waren van het geijkte audiofiele repertoire. Een vijftal cd's waren het, en  meestal waren er dan thuis nog eens zo´n zelfde aantal. Van enige muzikale interesse getuigde het niet echt. Mijn enthousiasme zakte wat in daar ik begon te bevroeden dat deze mannen niet oprecht geïnteresseerd waren in een nieuwe luidspreker maar meer voor de hobby en tijdverdrijf kwamen. Op zich geen probleem maar het werd wel steeds negatiever en de eigen set van thuis kwam steeds meer ter sprake en werd ook steeds beter bevonden. Hetgeen ik mij weer niet zo voor kon stellen omdat ik gaandeweg te horen kreeg wat dat thuissysteem inhield. Afijn, smaken verschillen zullen we dan maar zeggen. Als oprecht bevlogen audioverkoper moet je wel eens wat geleuter incasseren van zelfingenomen audiofieltjes.

Maar het mooiste moest nog komen. Ik bleef volharden in het feit dat de RP200 wel een geweldig fraai middengebied had. Dus ik zette een prachtige opname van een viool op. Zo eentje waarbij je het hele instrument te zien krijgt, inclusief strijkstok waar een paarharen van los hangen. Zegt een van de mannen ineens: `Hij klinkt niet echt als een viool`. Vol ongeloof zakte mijn broek af. Ik vroeg de man of hij wel eens een echte viool van dichtbij gehoord had. Zijn antwoord was illustratief: nee dus! Gelukkig waren de boterhammetjes op, want ik vond dat het ruimschoots tijd geworden was voor de heren om maar weer eens op te stappen.

Maarten Tijen
La Scala

In het blogkanaal Anekdotes Uit De Markt zijn smakelijke en opmerkelijke verhalen te lezen, opgetekend door vakmensen uit de hifi. Winkeliers en importeurs bevinden zich in een bevoorrechte positie. Zij staan midden in de markt en komen met heel veel mensen in contact. Dat zich dan af en toe grappige, aandoenlijke en verbazingwekkende situaties voordoen ligt voor de hand.

Het spits wordt afgebeten door Maarten Teijen van La Scala in Tilburg. Hij draait al heel wat jaartjes mee in `De Markt`, en staat bekend als een gezellige verteller.

De Vrouw kiest

Vroeger verkocht ik in mijn zaak genaamd ACR Tilburg zelfbouwluidsprekers. Deze had ik op diverse wijzen afgewerkt. Zo stonden er rode, hoogglans zwarte, verkeerspaal-gele en nog veel meer fraaie uitvoeringen in de zaak te pronken.

Op een doordeweekse dag komt er een klant met een stapel CD’s die een paar speakers wilde gaan beluisteren. Uiteraard geen probleem, en na een uur of drie hadden we een 3 tal typen uit de reeks gekozen. Een groen setje van Vifa, een gemarmerde set van ACR en een hoogglans zwarte van ACR. Uiteraard was de afwerking van geen enkel belang, daar de klant dit zelf ging doen. Zijn voorkeur ging uit naar de hoogglans zwarte. Hij zou het eens laten bezinken en er dan nog eens op terugkomen. Prima.

Ongeveer een week later stond de klant weer binnen om nog eens te luisteren naar de luidsprekers. Altijd een goed idee. Een uurtje of drie later was hij er voor zichzelf wel uit, en hij bleef de hoogglans zwarte het mooist vinden. Hij wilde echter dat zijn vrouw ook eens zou luisteren om enige inspraak te kunnen hebben. Vanzelfsprekend was dat ook geen probleem en ik zag uit naar de komst van het echtpaar.

Op een zaterdagmorgen kwamen ze mijn winkel binnengestapt. Het echtpaar op de bank met een kopje koffie, en ik snel de van te voren - in totaal 6 uur tijd - de door de man  geselecteerde luidsprekers op een rijtje gezet. Nog voor er één noot gespeeld had zei de vrouw: “Die groene zijn lelijk, die hoef ik niet. Die gemarmerde vind ik wel mooi.” Ik vertelde de vrouw dat de kleur niet relevant was want dat haar man dat zelf ging doen. “Nee,” zei ze, “die groene zijn lelijk”.

Goed, dan maar een muziekje gedraaid en ik stopte een CD van de man in de speler. De groene deden dus al niet meer mee en de keuze was nu tussen de gemarmerde en de hoogglans zwarte. “Die zwarte klinken het mooist,” zei de vrouw, “maar ze zijn te groot. Het worden die gemarmerde.” Nummer 1 van de CD was pas op de helft. Haar man zei werkelijk niets dus ik probeerde voor hem dan maar een ingang te maken door te vertellen dat hij zo weg was van de hoogglans zwarte luidsprekers. Zijn reactie kwam niet, maar die van haar was er snel en resoluut. “Nee, te groot dus ze komen er niet in.” Einde van het liedje, de koffiekopjes net leeg en de bestelling was geplaatst.

Een week later kon de klant de set ophalen. Ik waagde me er toch even aan mijn verbazing over de zeer snelle beslissing van zijn vrouw te uiten. Ik zei dat ik het vreemd vond dat het aan zijn zijde zo stil bleef, want ik gunde hem het genot van de hoogglans luidsprekers. Zijn antwoord was kort en met een glimlach zei hij: “Ja Maarten, zo gaat dat…”.


(Van de redactie: Op 7 mei 2009 brachten we een bezoek aan Maarten`s huidige winkel La Scala, overigens gevestigd op hetzelfde adres als waar hij ooit met ACR begon. Lees er hier meer over.)