Iedere rechtgeaarde audiofiel is inmiddels wel doordrongen van het belang van een goede voeding en kwalitatief goede voedingskabels. Veelvuldige luistersessies hebben ons en veel van onze lezers inmiddels overtuigd. Maar steeds meer apparatuur wordt tegenwoordig geleverd met een zogeheten switch-mode 'wall-wart' voedingstrafo. En die hebben zo hun beperkingen.

Het bedrijf Squeeze-upgrade brengt onder de naam S-Booster en Best Of Two Worlds Solution een tweetal voedings-upgrades voor de, je raadt het al, Logitech Squeezebox producten. Alle Squeezebox modellen die met een switch-mode 'wall-wart' voeding zijn uitgevoerd, zoals de Classic, Duet en Touch, kunnen met deze producten van een 'schonere' stroom worden voorzien.



Aangezien ik in mijn thuissituatie gebruik maak van een Squeezebox Duet was de afspraak snel gemaakt om zo'n voeding thuis gestuurd te krijgen. De post leverde vorige week een pakketje af van Network Media Systems in Arnhem – de distributeur van Squeeze-upgrade in Nederland – met daarin twee Best Of Two World Solution liniaire voedingen met geïntegreerde S-Booster en een tweetal losse S-Booster's. Het ene setje voor de upgrade van een Squeezebox Duet, de ander voor de upgrade van een Classic of Touch.

Het Duet setje ging dus mee naar huize Brekelmans alwaar het in een mum van tijd aangesloten werd op de receiver van de Squeezebox Duet. Natuurlijk ging ik meteen voor het grote resultaat en werd de Best Of Two Worlds Solution liniaire voeding met geïntegreerde S-Booster aangesloten. Een half uurtje later ging er een SMS'je uit naar collega Max Delissen met de tekst “..ben bij het eerste nummer en wil hem nu al hebben!”
Het mag duidelijk zijn dat de upgrade meer dan subtiel genoemd mag worden: meer authoriteit in het laag en een 'schoner' geluidsbeeld  zijn de meest in het oog (oor?) springende eigenschappen van de Best Of Two Worlds Solution in combinatie met de Duet. Ook het stereobeeld en de weergave van s-klanken wordt duidelijk beter met de Squeeze-upgrade voeding. Daarbij moet ik zelfs de kanttekening maken dat van alle Squeezebox versies – buiten de Transporter – de Duet al over de beste en meest schone voeding beschikt. De resultaten met een Classic of Touch moeten dus nog indrukwekkender zijn.

De Best Of Two Worlds Solution voeding is leverbaar voor net iets minder dan 135 euro. Er bestaan versies voor alle Squeezebox varianten, maar Squeeze-upgrade biedt ook BOTWS voedingen voor de populaire Musical Fidelity V-DAC. Een losse S-Booster wordt de jouwe na overmaking van 40 euro. En daarmee wil ik beide producten als zinvolle, en gezien de geleverde klankverbetering, zeer betaalbare opwaardering van een Squeezebox streamer bestempelen. Aanrader!

Hoe ik mijn liefde voor muziek en schrijven op een leuke manier kan combineren? Door stage te lopen bij Xingo!

Voor mijn opleiding Media, Informatie en Communicatie ben ik veel met schrijven bezig, maar niet per definitie over muziek. En dat is jammer, want ik ben graag met muziek bezig. Nieuwe bandjes ontdekken, gave concerten bezoeken en rondneuzen in bakken vinyl. Het meest houd ik van muziek uit de jaren 60 en 70 en dan met name de soul sectie, wat leeftijdsgenoten nogal eens de opmerking ontlokt: ‘Goh wat luister jij naar omamuziek zeg’. Tja, omamuziek of niet, ik luister er graag naar. En ik schrijf er graag over.



Dat is dan ook meteen in een notendop wat ik tijdens deze stage ga doen. Content management is belangrijk op een redactie. Informatie van labels, podia, auteurs, persberichten etc. moet in goede banen worden geleid. Dit is natuurlijk ook handig om alvast een beetje een netwerk op te bouwen. Verder ga ik zelf ook content produceren voor Hifi.nl en Muziek.nl. Je kunt hierbij denken aan recensies, achtergrondartikelen en concertverslagen, maar ook aan persberichten en nieuwsbrieven. Dus wie weet zie je mijn naam wel eens ergens boven staan. Ik ben van plan om ook een langetermijn project op te zetten bij Xingo, maar hoe ik daar vorm aan ga geven, weet ik nog niet.

Ik denk dat ik hier zeker de mogelijkheid krijg om veel te leren en vakkennis op te doen. In ieder geval is het al leuk om je eigen naam boven een zelfgeschreven stuk te zien staan.

Maud Ariaans

De ontwikkelingen in de hifi gaan hard. Werd een HiFi.nl auteur nog maar een paar jaar geleden haast met pek-en-veren van de VAD show afgestuurd omdat hij die vermaledijde computer gebruikte als bron (gelukkig wisten wij toen al beter), tegenwoordig stappen steeds meer muziekliefhebbers over op een streaming systeem. Inderdaad, muziek vanuit de computer.



Het gebruiksgemak van een streaming oplossing is dan ook ongeëvenaard. Met je vinger blader je door je complete collectie. Geen gedoe meer met cd'tje zoeken – die natuurlijk niet allemaal lekker handig in de huiskamer kunnen staan – doosje open maken, laatje openen, cd'tje erin, op Play drukken en terugwandelen naar de luie stoel. De stappen bij het draaien van een plaat zijn nog uitgebreider. En ja, dat heeft ook z'n charme....toch?
Neem dan een streaming oplossing. Heb je zin in jazz? Binnen drie klikken kun je luisteren naar je favoriete jazz-plaat. Zoeken naar een andere plaat van dezelfde artiest...twee klikken. Wanneer is de plaat opgenomen? Twee klikken. Liner-notes opzoeken? Weer twee klikken.

Verliest muziekweergave daarmee haar charme? Wordt het koud, kil en onpersoonlijk, of is het een manier om eindelijk is je gehele muziekcollectie te gebruiken. Dus ook die verzamel-cd met dat ene mooie nummer waarvoor je normaal gesproken de moeite van het zoeken niet zou nemen.
En wat denk je van de shuffle functie? Daarmee kun je een soort privé radiostation maken en deze afstemmen op je stemming. Urenlang alleen je eigen singer/songwriter platen beluisteren, of juist een mix maken per periode. De mogelijkheden zijn eigenlijk eindeloos.

In mijn geval heeft de – nagenoeg volledige, ik gebruik daarnaast ook nog een platenspeler – overgang naar streaming een ommekeer betekend in de manier waarop ik muziek consumeer. Luisterde ik voorheen vooral mijn favoriete of juist aangeschafte albums volledig af, tegenwoordig is mijn muziekkeuze veel gevarieerder. Via de iPhone navigeer ik door mijn collectie, vind verborgen pareltjes en wissel vaker van artiest of album. Gewoon omdat het kan.

Drie maanden stage bij Xingo zitten er alweer op. Veel gebeurd, veel geleerd en veel in de praktijk gebracht.. Van de dagelijkse dingen tot concerten van onder andere Jamie Lidell.

Bijna dagelijks Radio Paradise op de achtergrond. Ik was er nog niet bekend mee, maar ik kan het riedeltje ‘This is Radio Paradise, listener supported, commercial free radio’ nu wel dromen. Met voornamelijk muziek van ‘bijna dode mannen’ als Neil Young en af en toe een nummertje die ik me kan herinneren uit mijn vaders collectie. Niet altijd mijn muziek dus, maar zeker goed voor mijn muziekontwikkeling.

Eeuwige discussies tijdens de lunch, over van alles en nog wat. Politiek, auto’s, voetbal en natuurlijk muziek. Af en toe gooide ik er maar een wat vrouwelijkere discussie in over bijvoorbeeld nagellak of iets dergelijks. Deze duurden meestal minder lang, maar zorgden wel voor mijn aandeel in de lunchdiscussies.

Werkzaamheden die voornamelijk bestonden uit het plaatsen van nieuwsberichten, teksten van auteurs en nog meer nieuwsberichten waren van dagelijks belang. Daarnaast heb ik veel nieuwe muziek leren kennen door onder andere alle albums die binnenkwamen. Op eigen initiatief mocht ik ook af en toe zelf een album recenseren. Een hele nieuwe ervaring voor mij, dus dat vond ik wel een uitdaging. Net als de paar concertverslagen en verslagen van albumpresentaties die ik heb mogen schrijven waren hele leuke bijkomstigheden die zorgde voor de nodige afwisseling. Op den duur was ik zo ongeveer omgedoopt tot Amsterdam-correspondente. Een groot voordeel van wonen in onze hoofdstad.

Op de redactie waren bepaalde zaken aan de orde van de dag, denk aan; het vervloeken van de straatmuzikanten in hartje Tilburg, af en toe een walm kroketlucht die voorbij kwam van de Febo op de hoek, het eeuwige getimmer op de etage boven ons, de oude editor die vaak voor een hoop gemopper zorgde en later de nieuwe die het gemopper verving door een vreugdekreet. Allemaal dingen die ik me maar voor lief heb genomen, aangezien ze ook wel zorgden voor een beetje sfeer in de tent.

En dan nog het ‘geluk’ van het WK. Ja, het zijn nou eenmaal allemaal mannen op de redactie, dus er moest voetbal gekeken worden. Mijn belangrijkste taak de vrijdag voordat Nederland moest spelen, was dan ook om de redactie ‘voetbalproof’ te maken. Dat wil zeggen; oranje slingers, chips en nog meer lekkere – en gezonde, voor degenen die aan hun zomerfiguur dachten – versnaperingen. Waar een stagiaire al niet goed voor is…