REVIEWMagnepan


René van Es | 06 februari 2004 | Magnepan

Hoe en waar

Klik hier voor een vergrote afbeeldingDe Magnepan 1.6 QR SE`s staan opgesteld op de scheiding van mijn voor- en achterkamer. Dat geeft veel ruimte aan de achterzijde, wat een Magnepan best kan gebruiken. Het geluid straalt immers aan de achterzijde net zo hard uit als aan de voorzijde. Een meter of twee van een achtermuur af kan geen kwaad. Experimenteren is uiteraard noodzaak voor de beste weergave. Minder ruimte achter de speaker beschikbaar? Hoeft geen probleem te zijn als u dan de muur achter de speakers maar dempt. Ik heb geruime tijd gespeeld met mij eigen Marsh Sound MSD A200s 2 x 100 watt eindversterker voordat de importeur mij een GamuT D200 2 x 200 watt (aan 4 Ohm zelfs 400 watt per kanaal) ter beschikking stelde. Deze levert aanzienlijk meer power en zou beter geschikt zijn om, in het bijzonder, het hoog te optimaliseren. Voorversterker was en bleef een Marsh Sound Design MSD P2000b. Bronnen waren een Teac VRDS T-1 / Monarchy Audio DIP / Assemblage D2D-1 / Apogee Mini-dac digitaal front end en een Garrard 301 / Pro-ject 9c / Benz Micro Glider L2 / Linn Linto analoge bron. Kabels voor digitaal signaal allemaal Apogee Wyde-Eye en analoog Siltech SQ-88 Classic. Luidspreker kabels LS-110 Classic in single wire uitvoering. Stroomvoorziening komt binnen via een gescheiden audiogroep waarachter een Kemp Elektroniks netfilter en Siltech, Kemp en Sign netsnoeren. De set stond op Standdesign Saturn 5 audiomeubels die halverwege de rit zijn vervangen door een enkel Spectral Straight meubel-op-maat.

 

Maggie’s voice

Het is wennen aan een Magnetostaat als je altijd naar conusluidsprekers luistert. In het begin denk je dingen te missen omdat de indruk die de speaker geeft zo afwijkt van de standaard. Het kostte mij een week om zover te komen dat ik de Maggie’s in het hart sloot. Maar toen ook voorgoed.

Magnepan 1.6 QR SE (c) XingoHet luisteren gaat altijd in etappes. De eerste week luister ik naar alles wat in mijn hoofd opkomt, soms intens soms zonder veel aandacht. De tweede week ga ik op zoek naar muziek waarmee ik kan beschrijven wat mijn ervaring de eerste week was. Met een aantekenboek op de knieën pen ik neer wat ik beleef, hoor en voel. Met referentie muziek die ik goed ken en vaak draai. Het lot van een recensie schrijver is dat hij veel verschillende systemen mag beluisteren, maar dat vaak met dezelfde muziek moet doen. De eerste week luisterde ik met de Marsh, halverwege de tweede week ging de Marsh aan de kant en nam de GamuT het over. De hier beschreven ervaringen zijn gebaseerd op de beide eindversterkers. In algemene zin kunnen de volgende verschillen vastgesteld worden tussen de GamuT of de Marsh aan een Magnepan:

- De GamuT heeft meer kracht, wat zich uit in een nog realistischer beeld en nog meer gemak bij het neerzetten van muziek en spraak.

- De GamuT is rustiger in het hoog. De Quasi Ribbon tweeter heeft zo’n hoog rendement dat hij met een verkeerde versterker kan overheersen. De GamuT is wat ronder dan de Marsh, al blijft het een zeer open klankbeeld met veel detail zonder hoogafval. Er verdwijnt een randje scherpte met de GamuT.

- De GamuT is iets minder beheerst in het laag, wat losser is wellicht een juiste uitdrukking, waardoor enig controle verlies optreedt. Mooi meegenomen is dat een Magnepan geen kast heeft, geen reflex poort etc., zodat bonken haast niet op kan treden. De losheid van de GamuT hoeft dus geen bezwaar te zijn en draagt bij aan natuurlijkheid en gemak.

- De GamuT presteert beter aan de Magnepan 1.6 dan de Marsh. Op details kan de Marsh excellent zijn, in totaal is het de mindere. Dat mag ook gezien het prijsverschil tussen beide. Wie voor Magnepan kiest en het kan betalen is het beste uit met de GamuT, wie voor een eindversterker meer dan de helft minder kan/wil uitgeven zal heel goed kunnen leven met een Marsh.

Ik begin met mijn onbewoond eiland cd van Rachelle Ferrell die de titel draagt “First instrument”. Een heel fraaie opname die nooit verveelt. De Magnepan lijkt moeite te hebben het geheel lekker dynamisch neer te zetten. Mogelijk het gevolg van het lage rendement. Pas met de GamuT haal ik de dynamiek die conusluidsprekers zoveel makkelijker neerzetten. Het is dan strak, snoeihard en pittig. Later vind ik daar ook een andere verklaring voor. De Magnepan kan knalhard spelen zonder te gaan vervormen (het gaat alleen maar harder en harder) zodat deze indruk ook vals kan zijn. De dynamiek is er dan wel, maar omdat het niet vervormt reageren onze oren anders. Wij denken vaak dat het hard is, terwijl het alleen maar vervorming is die het hard doet lijken. Edoch, veel power loont aan een Magnepan. De hoge tonen weergave is springerig met de Marsh, de GamuT maakt het fraaier. Zodra slagwerk inzet op de cd vallen de schellen van de oren. Het wordt uitermate realistisch en groot weergegeven. Ook piano is groot en machtig. Had Phil de klacht dat het te groot werd, bij mij is dat totaal niet het geval. Zeer goed op maat, zeer goed op hoogte afgebeeld (als de opname goed is) en vol overtuiging. Diverse mensen laat ik de Magnepan horen met deze cd en unaniem zijn ze het eens dat het een high end weergave waardig is. Van cd naar lp met een oude opname van Bette Midler. Haar optreden is druk en soms schreeuwt ze wat af. De Marsh doet het met deze lp lekkerder dan de GamuT. Vermeldenswaardig is een passage van deze live lp waarin een bezoeker vraagt naar het hotel van Bette en even later naar haar kamernummer. Eigenlijk was in mijn herinnering slechts het herhalen van de vraag duidelijk en het antwoord. Ik hoor nu heel makkelijk van achter uit de zaal de vraag verstaanbaar stellen. Een detail dat nooit zo naar voren kwam. Het hele podium wordt benut en Bette is luidruchtig aanwezig al blijft ze op afstand. Een Magnepan is geen in-your-face weergever.

EDITORS' CHOICE