REVIEWMagnepan


René van Es | 06 februari 2004 | Magnepan

Magnapan 1.6 QR SE (c) XingoAh, hoe mooi zijn de Weavers op lp “Live in Carnegie Hall”. De opname is met drie microfoons gemaakt. Daar hoef je met de Magnepan`s geen seconde over te twijfelen. Klipsch realiseerde zich vroeger dat je eigenlijk een middenspeaker nodig hebt voor een goede stereo weergave. Iets wat in het vergeetboek is geraakt. De Magnepan’s maken dat overbodig als weinig andere luidsprekers dat kunnen, wat mede te danken is aan het grote afstraaloppervlak dat ze hebben. De Weavers maken ook dat ik wat schuif met de Maggie’s om de laagweergave te optimaliseren. Het is iets te rommelig. Misschien is dit ook het juiste moment om te vertellen dat ik nimmer mijn subwoofer een aanvulling vond op de 1.6. Zonder was altijd beter en missen deed ik de sub totaal niet. Terwijl ik toch een subwoofer adept ben. Dat zou een aardige besparing zijn in mijn set. Van de Weavers naar Velvet, een dames jazz trio uit de buurt van Tilburg. Ik heb een demo cd van de drie gratiën die heel lekker klinkt. Alles staat met de Magnepan op de juiste plaats. Weer is de hoogte afbeelding perfect als ik zit te luisteren. En op maat, niet te groot en zeker niet iel. Je kunt je heel eenvoudig voorstellen hoe de piano staat, de bas die ronder afbeeldt en de stem ter hoogte van het hoofd van een normaal mens. Dat zal nog een hard leven voor mij worden als ik afscheid heb genomen van deze weergevers. Het is en blijft een niets verbloemende weergave met Maggie. In het verlengde van Velvet draai ik Denise Jannah. De lekkere sexy sax staat pal in een romantisch jazz decor. De boeiende stem van Denise kruipt in je bloed. Spetterend bij vlagen, ingetogen op andere momenten. Steeds meeslepend als een live gezongen medley. Zo makkelijk en zo groot in de zin van imponerend. Spannend, niet drukkend, niet vermoeiend, de Magnepan is een natuurlijk verlengstuk van een muzikant. Het duurde even voor ik mij die unieke eigenschappen volledig realiseerde, sinds dat moment laten zij me niet meer los.

Magnapan 1.6 QR SE (c) XingoVoor ik verder ga met popmuziek nog even een ervaring met Mozart. Ik draai een klarinet concert als mijn schoonvader aanwezig is. Hij is een groot muziekliefhebber die zelf viool speelde en een broer had die beroeps violist was. Hij hoort hier het nodige maar is zelden erg diep onder de indruk. Nu wel, ademloos heeft hij geluisterd naar de Magnepan`s en bij mijn vrouw een lans gebroken om ze te laten staan. Dit is zijn weergever, juist als hij let op de klarinet en de violen. Ook hij is overtuigd van het feit dat een Magnepan op het juiste formaat afbeeld, wat de natuurlijkheid ten goede komt. Als hij terug gaat naar zijn eigen huis schakel ik terug naar popmuziek. Dire Straits met “Your latest trick”. Onverwachte details in de percussie. Heerlijk om de SBM cd af te zetten tegen de originele lp. De lp drukt de stem van Knopfler naar achteren. De cd juist niet, maar deze beperkt de dynamiek. Dat de stem verder weg staat is dus geen Magnepan-gegeven maar een opnamebeperking. De Magnepan is trouwens een prima instrument om opnames te beoordelen, kritisch en open. Luister maar eens naar de hoogte afbeelding van een stem als er teveel gerommeld is aan de opnamekant. Je hoort hem zo op en neer dansen tussen de speakers. Foutje, bedankt! Om de volle potentie uit het systeem te halen is het wel nodig om harder te draaien dan ik gewend ben. Gelukkig bonkt een Maggie niet en geven mijn buren geen krimp. Toch verwart de Magnepan me nog steeds een beetje. Neem nu eens Tanita Tikaram wiens lp ineens een vette indruk maakt. Dus nog maar eens schuiven en verplaatsen. Helemaal weg krijg ik het niet. Als ik verander van luisterpositie wordt de stem lelijk en zelfs onnatuurlijk. Alleen Tanita doet dat, vreemd hoor.

Deborah Hanson Conant heeft een prima cd om snelheid en impulsen te beoordelen. Want ik heb nog iets bedacht dat wellicht een verklaring is voor het feit dat ik de ene keer denk: “jeetje, wat een details” en het volgende moment “hmmm de weergave is te vlak”. Zou dat te maken hebben met het patroon van de tweeter ten opzichte van de woofer? Hoe meer hoog in de opname hoe meer detail? En is er minder hoog, is dan het baspaneel te groot om volle tweeter snelheid te halen? Het zou een verklaring kunnen zijn voor de wisselende indrukken. Misschien zoek ik spijkers op laag water, misschien leg ik de vinger op één van de weinige onvolkomenheden van een Magnepan. Stoor je daar niet aan, want  er staat een set speakers die uniek genoemd mag worden. Die op buitengewoon hoog niveau weergeven en (gezien het gebodene) heel weinig kosten. Uniek in de zin van gemak in de weergave, het weergeven van details, het laten horen wat er in de opname is gebeurd, de kracht, de afbeelding...

EDITORS' CHOICE